maansomnia
de maan houdt me wakker
of ik gevoelig ben, vraagt ze
goh, enkel aan de getijden in m'n binnenste
aan het magnetisme tussen haar fasen en mijn ingesloten waters
en dat tussen mensenharten
aan het bloed dat uit me vloeit
en zichzelf weer opbouwt
aan wat ik niet gezegd krijg
maar misschien wel geschreven
aan de menselijkheid die vertrappeld wordt
en dan weer kracht ingeblazen
door onszelf te durven zijn
door elkaar te helpen leunen
aan het vel dat ik afgooi
vlak voor ik dat allerlaatste schubbetje durf loslaten
aan de beweging waar mijn lijf niet klaar voor is
en die die spontaan gebeurt
aan paarse waaiers en kiemende haarspeldjes
aan chocoladetabletten
aan de zon in mijn ogen
en de geur van growentesojep
aan mijn dromen van de vorige nacht
die liggen te wachten op mijn hoofdkussen
tot ik ze opraap en terug de slaap in ga
terwijl de maan me wakker houdt
of ik gevoelig ben, vraagt ze
enkel aan het leven, zeg ik
en aan cycli, dus misschien ook wel aan de dood
vraag me dat nog eens als zelfs jouw licht me niet meer wakker krijgt
Reacties
Een reactie posten