van liefde naar protest en terug

Het is de laatste dag van een schrikkelloze februari. Ik sta buiten en kijk naar de prachtige blauwpaarsrozeoranje schemering die het lelijke appartementsgebouw aan de rand van het park omarmt. Op de (ik tel) 25ste verdieping spot ik nog één raam met kerstlichtjes.

Venus straalt me aan door de boomtakken heen, op de avond van de befaamde planetenparade. Ik sta tegen een boom geleund, vlakbij de plek waar ik vorige herfst werd aangevallen, en merk dat het me voor de eerste keer niks meer doet. Toen durfde ik het zelfs maar aan een paar mensen vertellen, nu gaat het onnadenkend mijn toetsenbord in. Er zijn engere dingen tussen hemel en aarde. Een regering met een opgestoken middelvinger in de poep van onze langbevochten sociale rechten, verscholen achter een "het is voor jullie eigen goed". Een wereldpolitiek die doet twijfelen of we érgens nog wel veilig zijn voor het absolute machtsmisbruik door enkele witte mannen met beschamend veel geld, een losgeslagen ego en een zeer bevreemdende cultstatus.

Wanneer empathie een daad van revolutie is geworden en liefde een daad van verzet, hou ik mijn hart vast. En dat wil ik helemaal niet. Ik wil het vrij laten, dat mooie liefhebbende hart van mij. Zullen we anders elkaars hart vast houden? Als we dat met genoeg mensen doen, vóór genoeg mensen doen, is ons verzet misschien groot genoeg om in zachtheid te kunnen verder leven.

Er is een reden dat de kunstenaars als een van de eersten het zwijgen wordt opgelegd, wanneer de prioriteit naar het leger verschuift. Muzikanten, schilders, theatermakers, beeldhouwers, zangers, circusartiesten, dichters, schrijvers... ze houden ons hart vast. Als we hen toestaan ons te laten raken, verzetten ze bergen in ons veiligheidsgevoel, het ons omarmd en verwarmd voelen. En een maatschappij waarvan de meeste mensen zich veilig voelen, die praat je niet zo makkelijk om tot oorlog en wantrouwen tegen minderheden. Daar is angst voor nodig.

---

Bij aanvang dacht ik dat dit een schrijfsel over natuur en liefde zou worden. Blijkbaar ben ik boos, en werd het mijn eerste echte protesttekst. Toch gaat hij voornamelijk over liefde, want als je die niet hebt, blijft er helemaal niks over om voor te protesteren. We hebben nog iets te verliezen, veel zelfs, en laat dat een hoopvolle gedachte zijn. Blijf creëren, blijf verzachten, blijf omarmen.