Soms schrijf ik dingen

Het is de laatste dag van een schrikkelloze februari. Ik sta buiten en kijk naar de prachtige blauwpaarsrozeoranje schemering die het lelijke appartementsgebouw aan de rand van het park omarmt. Op de (ik tel) 25ste verdieping spot ik nog één raam met kerstlichtjes. Venus straalt me aan door de boomtakken heen, op de avond van de befaamde planetenparade. Ik sta tegen een boom geleund, vlakbij de plek waar ik vorige herfst werd aangevallen, en merk dat het me voor de eerste keer niks meer doet. Toen durfde ik het zelfs maar aan een paar mensen vertellen, nu gaat het onnadenkend mijn toetsenbord in. Er zijn engere dingen tussen hemel en aarde. Een regering met een opgestoken middelvinger in de poep van onze langbevochten sociale rechten, verscholen achter een "het is voor jullie eigen goed". Een wereldpolitiek die doet twijfelen of we érgens nog wel veilig zijn voor het absolute machtsmisbruik door enkele witte mannen met beschamend veel geld, een losgeslagen ego en een zeer b...