eind van de tunnel

Het wordt later donker. Ge begint het te voelen. De kriebels in uw lijf schreeuwen lente, maar ze moeten nog efkes wachten. Dat die kriebels er al zijn eind januari stoort niet. De mist en kou hebben ze lang genoeg de kop ingedrukt. Ge zijt moe geweest, en ziek, en het wordt tijd voor een zonneke in huis en daarbuiten. Warmte op uw gezicht, licht in uw oogskes, de leutigheid van te kunnen buitenkomen zonder dertigduizend lagen aan.

Het blijft langer licht, en dat het tijd werd dedju. Tijd om terug wat leven te voelen in uw botten, en de goesting te herontdekken om af en toe een beetje zot te zijn. Er is iets veranderd in uw hoofd toen het donker was en ge uw slinger met 10 LEDjes rond uw nek hing om uzelf op te vrolijken. Ge zag dat de mensen rond u er ook vrolijk van werden. Ge schaamt u minder. Ge hebt minder neiging om u te verontschuldigen voor wat ge niet misdoet. Ge wilt niet meer sorry zeggen omdat ge bestaat. Ge bestaat gewoon, gelijk iedereen.

De kriebels zijn welgekomen. Ge wacht nog een beetje op het licht en de warmte na de winter, maar er is vooruitgang. De wind heeft de mist weggeblazen, een voorzichtig straaltje zon heeft de hoop opgewakkerd, ge kunt al met een laagske minder het huis uit. Uw klopkes duren niet meer de hele dag. Ge wilt weer beginnen creëren. De tunnel vol met kerstlichtjes wordt er straks een met paaseieren en peperkoeken harten. Misschien wat frietjes ook, die ge dan kunt opeten met vrienden in het zonneke aan de waterkant.

Dat gaan de lekkerste frietjes zijn van heel uw leven, ik beloof het u. De frietjes aan het eind van de tunnel. ☀️

30/01/2025