insomniagedachten
4u 's ochtends en ik heb nog geen oog dicht gedaan. Dan maar het huis uit, de wereld in. Ze waren lang geleden, mijn nachtelijke insomniawandelingen. Ik herinner me dat het buiten zijn onder het stille deken van een omgeving waarin iedereen slaapt me vaak meer levend en aanwezig deed voelen dan gelijk welk ander moment. Maar soms... soms zijn ze het summum van vergetelheid. Het is een vreemd besef, niet zijn waar je bent. Afgesneden van je eigen ervaring, zienswijze, zijnswijze. Het roept een vreemdsoortig ongemakkelijk plezier op, al was het maar vanuit de menselijke erkenning dat het interessant is, jezelf en je omgeving niet meer te herkennen. Middenin de leegte van transformatie, nooit dichter bij waar je zou moeten zijn dan waar je bent, in dat ene "hier en nu". Alleen weet je niet waar dat is. In die afwezigheid van je innerlijke onrust heb je nooit verder van jezelf af gestaan, maar nooit dichter bij de volgende stap om de kloof te dichten. Ik wandelde voorbij ee...